Op zoek naar een cadeautje voor mijn vriendin belandde ik gisteren op sites waar lijstjes stonden met de beste tv-series uit de geschiedenis. Dat bracht mij ertoe voor mezelf er ook een te maken, waarbij de series in willekeurige volgorde zijn gezet.

1. De Jonkvrouw van Avignon  Ik herinner me er weinig meer van, maar mijn zus en ik zaten aan de buis gekluisterd bij deze sprookjesachtige serie. Hoofdrolspeelster was de beeldschone Marthe Keller, een prinses uit een fictief Scandinavisch land, die incognito naar Frankrijk reist.
2. Bartje   Ik betwijfel achteraf of het nou wel zo steengoed was, maar ik heb zelfs meegehuild toen Bartjes moeder doodging. Zijn afkeer van bruine bonen kon ik niet navoelen. Ik was er gek op.
3. I, Claudius   Ik heb de serie laatst nog eens bekeken. Je ziet wel dat hij meer dan 30 jaar oud is, maar na een paar afleveringen leef je helemaal mee met alle getoonde verwikkelingen in de keizerlijke familie.
4. The House of Elliott  Deze serie heb ik inmiddels wel drie keer gezien. Gaat nooit vervelen.
5. Q&Q  Legendarische Nederlandse jeugdserie. Ik ben een paar jaar geleden nog een keer naar een door het Filmmuseum georganiseerd Q&Q-evenement geweest, waar beide hoofdrolspelers aanwezig waren. Een van hen is kort daarna overleden.
6. Bij Nader Inzien   Elke zondag avond zat ik aan de tv gekluisterd. Mooie muziek ook. Mieters!
7. Pride and Prejudice  Ik bedoel hier de serie uit ongeveer 1980, naar een script van Fay Weldon. Dankzij deze serie raakte ik helemaal geboeid door de boeken van Jane Austen. Ik heb ze toen kort na elkaar allemaal gelezen.
8. Gilmore Girls  Van deze serie heb ik een heleboel afleveringen vertaald/ondertiteld. Eén grote bron van arbeidsvreugde was dat. Geweldig goed geschreven én grappig.
9. Six Feet Under  Bizar en ongelooflijk origineel. Een beter begin heeft geen enkele serie.
10. Prison Break  Waanzinnig hoe de makers van deze serie elke aflevering weer zo spannend wisten te krijgen
11. Oud Geld   Zou ik graag nog eens terug willen zien
12. Alle Zweedse kinderseries, vaak naar boeken van Astrid Lindgren. Mijn zus was gek op Pippi Langkous, ik hield van Karlsson met zijn propellertje.

In de bibliotheek in IJmuiden werd gisteren de documentaire Ouwehoeren vertoond, over een tweeling die 50 jaar in “het leven” heeft gezeten. Een van de twee werkt zelfs nu nog, hoewel ze al tegen de zeventig loopt. Voorafgaand aan de documentaire werden de beide zussen ook ondervraagd ten overstaan van de vele IJmuidenaars die op dit evenement af waren gekomen. De vrouwen bleken goede vertellers te zijn en kregen de zaal binnen de kortste keren plat. Misschien een wat flauwe woordspeling, maar de tweeling was daar zelf ook niet vies van. In de pauze kon – zoals dat gaat op dit soort avondjes – hun boek worden aangeschaft. Louise en Martine maakten zich er bij het signeren niet met een jantje-van-leiden van af. De hele eerste pagina van het boek werd volgeschreven en getekend. De film, na de pauze, riep veel reacties op bij het publiek. Enerzijds viel er veel te lachen, vooral toen de nog actieve zus vertelde hoe ze masochistische klanten aan hun trekken liet komen, maar ook was het soms behoorlijk treurig, vooral toen het ging over de manier waarop de zussen in deze branche terecht waren gekomen.

Het was al met al een memorabele avond.

Al enkele jaren heb ik de gewoonte van vakantie een muzikaal souvenir mee te nemen. De afgelopen weken was ik in Portugal en daar werd ik door de Portugese eigenaar van Pensao das Dunas geattendeerd op een jonge fadozangeres, die onlangs haar eerste cd had uitgebracht: Cuca Roseta. In Lissabon heb ik vervolgens de cd gekocht en hij is echt prachtig!

Eigenlijk ben ik niet eens zo gexefnteresseerd in dieren, maar omdat ik binnenkort op school betrokken ben bij een project over de relatie tussen mens en dier (notabene door mij voorgesteld) heb ik mij van de week verdiept in het zojuist verschenen boek 'We aaien ze, we haten ze, we eten ze' van de Amerikaanse psycholoog Hal Herzog. Het bleek precies het boek te zijn waarnaar ik op zoek was.

Het boek is toegankelijk geschreven en staat vol interessante observaties en anekdotes. Zoals die over de onderzoeker die zelf een enorm spinnenweb bouwde om daar 's avonds in te kunnen gaan zitten en zich een spin te kunnen voelen.

Maar de rode draad in het boek is toch vooral de observatie dat wij mensen een nogal tegenstrijdige houding hebben ten opzichte van dieren. Huisdieren worden enerzijds vertroeteld, maar lijden anderzijds vaak aan gezondheidsproblemen die het gevolg zijn van de rare eisen waaraan het uiterlijk van sommige rassen moet voldoen.

Een echte aanrader dus, dit tot nadenken stemmende boek.

Voor mijn verjaardag werd ik gisteren getrakteerd op een concert van Kaki King in het Bimhuis, die ik een tijdje geleden had "ontdekt" op MySpace. Afgezien van de tweede toegift, toen er ook nog een trompet aan te pas kwam, betekende dat anderhalf uur geconcentreerd luisteren naar een gitaarvirtuoos op haar vier gitaren. Kaki King weet een bijzonder complex geluid uit haar gitaar te halen (Dat vergt veel van de luisteraar) en bespeelt haar instrument op een bijzonder onconventionele manier. De techniek heet, geloof ik, tapping. Ze bleek bovendien op een bijzonder onderhoudende manier de liedjes aan elkaar te kunnen praten. Zelfs een vrij voor de hand liggende grap op de twee betekenissen van 'dyke' kwam nog zo onverwacht dat iedereen er om moest lachen. En voor degenen die denken dat ik alleen maar heb gelachen op 4 mei: om acht uur werd er keurig twee minuten stilte in acht genomen in het cafxe9 van het Bimhuis.

Behalve mensen die vinden dat eigenlijk de hele wereld maar Engels zou moeten gaan praten, zijn er gelukkig ook mensen die beseffen dat een eigen taal een belangrijk onderdeel is van je eigen identiteit. Neem nou Jessie Little Doe Baird, een Amerikaanse die een heel project is begonnen om de taal van haar indiaanse voorouders, het Wampanoag, nieuw leven in te blazen. Haar eigen dochter is nu de enige native speaker van deze taal op de wereld. Over het project is een film gemaakt en Jessie Baird heeft ook al een prijs van 500.000 dollar voor haar inspanningen gekregen. Hier vertelt ze over haar levenswerk. (Het Wampanoag heeft trouwens aan het Engels woorden geleend als 'moose', 'mocassin', 'skunk' en pumpkin.)

Afgelopen weekend was ik met Liesbeth Koninginnedag ontvlucht om te gaan wandelen van Bergen op Zoom naar Heide in Belgixeb. Onderweg overnachtten we in Essen, net over de grens, in het hotel van een vroegere Belgische wielerkampioene. De foto's spreken voor zich, lijkt me.

Hoe onzinnig moet een column zijn voor hij door een krant wordt geweigerd? Ongelooflijk onzinnig, als ik afga op het feit dat de Volkskrant afgelopen zaterdag (op pagina 2 van Wetenschap) een column van Maarten Keulemans heeft geplaatst waarin zoveel stuitende flauwekul staat dat ik aarzel om er hier op te reageren. Keulemans betoogt in zijn column dat we over xe9xe9n of twee generaties zullen leven in een wereld waarin twee talen zullen domineren, het Engels en het Mandarijn. Deze talen zullen we in public gebruiken, de andere talen (kneuterdialecten noemt Keulemans ze) gebruiken we alleen nog in private.

Frans en Duits worden op school onderwezen omdat Frankrijk en Duitsland vroeger Europa domineerden, maar die talen ("fossiele streekdialecten") moeten we maar snel afschaffen, vindt Keulemans, zeker nu er voor die vakken toch moeilijk leraren zijn te vinden.

Als Keulemans de bedoeling heeft gehad mensen als ik eens flink op de kast te jagen, dan is hem dat gelukt. En dat zelfs al voor de tweede keer, want ik herinner mij van een tijdje geleden een soortgelijke column van hem. Toen heb ik wijselijk niet gereageerd, nu wel. (En sorry, Maarten, niet in het Engels of het Mandarijn)

Ik heb jarenlang als ondertitelaar van tv-programma's gewerkt. Mijn collega's en ik vonden het altijd heel vervelend als mensen tegen ons begonnen te zeuren dat DE ondertitelaars van de Nederlandse tv er niks van kunnen. Maar soms klopt dat natuurlijk wel. Zo zat ik gisteren op Comedy Central een aflevering van Married with Children te kijken (over aliens), waarin een scxe8ne zit (Ga naar 7:20) waarin Al thuiskomt en vraagt of er gebeld is. Zijn dochter maakt dan een grap en zegt dat er inderdaad voor hem gebeld is. Het monster van Loch Ness en Bigfoot willen weten of hij morgen komt pokeren bij Darth Vader. De Klingons nemen chips mee.

In de ondertitel van gisteren stond echter niet Klingons, maar Klevers. Blijkbaar had de vertaler nog nooit Star Trek gekeken en cling-ons verstaan. (En dan te bedenken dat het hele script van de aflevering op internet staat)

Soms zie je geheel onverwacht beelden op je netvlies verschijnen die ten eerste nogal surrealistisch zijn en ten tweede zo snel voorbij zijn dat je denkt: Heb ik dit echt gezien?

Zo reed de bus waarin ik vanmiddag vertrok vanaf station Haarlem bijna tegen Mart Smeets op, die midden op de weg reed (Achteraf verbeeld ik mij zelfs dat hij zijn voeten niet op de trappers had) en die met een groots, verontschuldigend gebaar de chauffeur dwong te remmen en hem te laten passeren.

Meneer Smeets, u staat nu, uren later, nog steeds op mijn netvlies.